การอ่านออกเสียงพยัญชนะไทย

สระในภาษาไทย

มาตราตัวสะกด

มาตราแม่ ก กา

มาตรา แม่ กก

มาตรา แม่ กง?

มาตรา แม่ กง มีพยัญชนะเป็นตัวสะกดคือ ง เท่านั้น(เป็นตัวสะกดตรงมาตรา)

มาตรา แม่ กด?

มาตรา แม่ กด คือคำที่ออกเสียงสะกดเหมือนมี ด เป็นตัวสะกด เช่น ตำรวจ อ่านว่า ตำ - หรวด กระดาษ อ่านว่า กระ -ดาด รถ อ่านว่า รด สัตว์ อ่านว่า สัด แพทย์ อ่านว่า แพด โกรธ อ่านว่า โกรด ประเทศ อ่านว่า ประ - เทด มงกุฎ อ่านว่า มง - กุด ฯลฯ

มาตรา แม่ กน?

มาตรา แม่ กน คือคำที่มี “น” สะกด หรือ พยัญชนะตัวอื่นที่อ่านออกเสียงเหมือน “น” สะกด ได้แก่ ญ ณ ร ล ฬ มาตรา แม่ กน ตัวสะกดตรงมาตรา ได้แก่ “น” มาตรา แม่ กน ตัวสะกดไม่ตรงมาตรา ได้แก่ ญ สะกด เช่น วันเพ็ญ เชิญ ของขวัญ กล้าหาญ ปัญหา ทำบุญ ณ สะกด เช่น โบราณ คูณ บริเวณ ขอบคุณ ร สะกด เช่น อาหาร ข้าวสาร เกสร ธนาคาร ล สะกด เช่น น้ำตาล ศาล รัฐบาล บอล พยาบาล ฬ สะกด เช่น ปลาวาฬ พระกาฬ ทมิฬ

มาตรา แม่ กม?

มาตรา แม่ กม เป็นคำที่มี “ม” ตัวสะกดเท่านั้น เช่น เกม อิ่ม ยิ้มแย้ม ขนม สาม มะยม ฯลฯ

มาตรา แม่ กบ?

มาตรา แม่ กบ คือ คำที่มี “บ” เป็นตัวสะกดตรงมาตรา เช่น กราบ จอบ ตับ ขวบ เก็บ ฯลฯ ส่วน ป พ ฟ ภ เป็นตัวสะกดไม่ตรงมาตรา เช่น ป สะกด ธูป เทป บาป พ สะกด ภาพ ทัพพี เคารพ ฟ สะกด กราฟ ยีราฟ ภ สะกด โลภ มีลาภ

มาตรา แม่ เกย?

มาตรา แม่ เกย คือ คำที่มี “ย” เป็นตัวสะกดเท่านั้น เช่น สวย หาย คุย น้อย กล้วย ฯลฯ

มาตรา แม่ เกอว?

มาตรา แม่ เกอว คือ คำที่มี “ว” เป็นตัวสะกดเท่านั้น และอยู่ท้ายพยางค์หรือ ท้ายคำ เช่น แก้ว ข้าว แมว ว่าว แห้ว เกี่ยว นิ้ว เป็นต้น

คำประสมสระ อา?

สระ (-า) อา เป็นสระเสียงยาว เขียนไว้หลังพยัญชนะต้นเท่านั้น เช่น กา นา ป้า ขา ยา เป็นต้น ถ้ามีพยัญชนะต้น ๒ ตัวจะเขียนไว้หลังพยัญชนะต้นตัวที่ ๒ เช่น ปลา สปา สลา พนา เป็นต้น หมายเหตุ ถ้ามีตัวสะกด ตัวสะกดจะเขียนไว้หลังสระ (-า) อา เช่น วาด สาย ยาย ป้าย สบาย ขยาย เป็นต้น

คำประสมสระ อี?

สระ (—ี) อี เป็นสระเสียงยาว สระ อี จะเขียนไว้บนพยัญชนะต้นเท่านั้น ถ้ามีพยัญชนะต้น ๒ ตัว สระ อีจะอยู่บนพยัญชนะต้นตัวที่ ๒ เช่น ปลี พลี หวี หมี กวี เป็นต้น

คำประสมสระ อือ?

สระ (-ือ) อือ เป็นสระเสียงยาว เช่น ถือ มือ ลือ กือ ปือ เป็นต้น เมื่อมีตัวสะกดสระอือ “อ” จะลดรูปหายไปเหลือแต่รูปสระ -ื และตามด้วยตัวสะกด เช่น มืด ยืน คืน ฝืน พื้น เป็นต้น ถ้ามีพยัญชนะต้น ๒ ตัว รูปสระ -ื จะอยู่พยัญชนะต้นตัวที่ ๒ เช่น คลื่น กลืน เป็นต้น

คำประสมสระ อู?

สระ (-ู)อู เป็นสระเสียงยาว เขียนสระอูไว้ข้างล่างพยัญชนะต้น ปู ถู ดู หู เป็นต้น ถ้ามีพยัญชนะต้น ๒ ตัว จะเขียนสระอูไว้พยัญชนะตัวที่ ๒ เช่น เช่น หมู หนู หรู เป็นต้น คำประสมสระอู และมีตัวสะกด เช่น ปลูก มะกรูด

คำประสมสระ เอ?

สระ (เ-) เอ เป็นสระเสียงยาว สระเอ จะเขียนไว้หน้าพยัญชนะต้นเท่านั้น เช่น เท เล เข เปล เหลว เปลว เพลง เป็นต้น

คำประสมสระ แอ?

สระ (แ-) เป็นสระเสียงยาว รูปสระ แอ จะเขียนไว้หน้าพยัญชนะต้นเท่านั้น(พยัญชนะต้นจะมี๑ ตัวหรือ ๒ ตัว ก็ตาม) ส่วนตัวสะกดจะเขียนข้างหลังพยัญชนะต้น เช่น แพ แล แห แผล แพลง แสง แกล้ง เป็นต้น

คำประสมสระ โอ?

สระ (โ-) โอ เป็นสระเสียงยาว สระ โอ จะเขียนไว้หน้าพยัญชนะต้นเท่านั้น ส่วนตัวสะกดจะเขียนไว้หลังพยัญชนะต้น เช่น โบ โจ โ ล โผ โหด โทษ โบสถ์ โจทย์ โปรด โกรธ เป็นต้น

คำประสมสระ ออ?

สระ (-อ) ออ เป็นสระเสียงยาว เขียนไว้ข้างหลังพยัญชนะต้น เช่น กอ คอ พอ ฯลฯ เมื่อมีตัวสะกด สระ ออ จะไม่ลดรูป เช่น กอด บอก มอง ร้อน ฯลฯ ยกเว้น เมื่อมี “ร” เป็นตัวสะกด สระ ออ จะลดรูปหายไปเหลือแค่พยัญชนะต้นและตัวสะกดเท่านั้นเช่น พร ศร อร จร ฯลฯ

คำประสมสระ เออ?

สระ (เ-อ) เออ เป็นสระเสียงยาว ประกอบด้วย เ- และ -อ จะเขียนไว้ข้างหน้าและข้างหลังพยัญชนะต้น จะคงรูปสระเมื่อไม่มีตัวสะกด เช่น เธอ เจอ เรอ เผลอ เป็นต้น - เมื่อมีตัวสะกด “อ” จะเปลี่ยนรูปเป็น -ิ เช่น เบิก เกิด เมิน เชิด เป็นต้น - แต่ถ้ามี “ย” สะกด “อ” จะลดรูปหายไป เช่น เตย เชย เงย เขย เลย เป็นต้น - ยกเว้นคำว่า เทอม เทอญ จะไม่เปลี่ยนรูปแม้มีตัวสะกด

คำประสมสระ เอีย?

สระ (เ-ีย) เอีย เป็นสระเสียงยาว จะมีสระ เ- อยู่หน้าพยัญชนะต้น มีสระ -ี อยู่บนพยัญชนะต้น และมี ย อยู่หลังพยัญชนะต้น เช่น เปีย เมีย เสีย เป็นต้น ถ้ามีตัวสะกด ตัวสะกดจะอยู่หลัง ย เช่น เสียง เพียง เจียม เลี้ยง เดี่ยว เปลี่ยน เหวี่ยง เป็นต้น

คำประสมสระ เอือ?

สระ (เ-ือ) เอือ เป็นสระเสียงยาว มี เ- อยู่หน้าพยัญชนะต้น มี -ื อยู่บนพยัญชนะต้น และมี อ อยู่หลังพยัญชนะต้น เป็นสระคงรูป ตัวสะกดจะเขียนไว้ตัวสุดท้าย เช่น เรือ เสือ เมื่อ เรื่อง เกือบ เครื่อง เป็นต้น

คำประสมสระ อัว?

สระ (-ัว) อัว เป็นสระเสียงยาว ประกอบด้วย -ั (ไม้หันอากาศ) และตัว “ว” -ั เขียนไว้บนพยัญชนะต้น “ว” เขียนไว้หลังพยัญชนะต้น เช่น วัว ตัว บัว กลัว เป็นต้น ถ้ามีตัวสะกด “-ั” (ไม้หันอากาศ) จะหายไป เหลือแต่ “-ว” และตามด้วยตัวสะกด เช่น สวย รวย หมวก ปลวก กรวด เป็นต้น

คำประสมสระ อะ?

สระ (-ะ) อะ เป็นสระเสียงสั้นเขียนไว้หลังพยัญชนะต้น เช่น มะระ นะคะ พละ คละ เป็นต้น สระ (-ะ) อะ เมื่อมีตัวสะกด รูปสระ -ะ จะเปลี่ยนรูปเป็นไม้หันอากาศ (-ั) เขียนไว้บนพยัญชนะต้น เช่น กับ รับ จัด พัง หลัง พลัง ปรับ ครั้ง เป็นต้น

คำประสมสระ อิ?

สระ (-ิ) เป็นสระเสียงสั้น ให้เขียน สระ -ิ ไว้บนพยัญชนะต้น เช่น ปิ ติ ชิ ลิ เป็นสระคงรูป ถ้ามีพยัญชนะต้น ๒ ตัว ให้เขียน สระ -ิ ไว้บนพยัญชนะต้นตัวที่ ๒ เช่น ปริ ผลิ พยัญชนะที่อยู่หลังพยัญชนะต้น เรียกว่า ตัวสะกด เช่น ดิน ยิ้ม พริก ปลิว หญิง กริ่ง เป็นต้น

คำประสมสระ อึ?

สระ (-ึ) อึ เป็นสระเสียงสั้น เขียนสระ -ึ ไว้บนพยัญชนะต้น ถ้ามีพยัญชนะต้น ๒ ตัว สระ -ึ จะเขียนไว้บนพยัญชนะต้นตัวที่ ๒ เช่น หึ อึ ครึ พยัญชนะที่อยู่หลังพยัญชนะต้น เรียกว่า ตัวสะกด เช่น ลึก ถึง อึด หนึบ หมึก ครึ่ง หนึ่ง เป็นต้น

คำประสมสระ อุ?

สระ (-ุ) อุ เป็นสระเสียงสั้น เขียนไว้ข้างล่างพยัญชนะต้น ถ้ามีพยัญชนะต้น ๒ ตัวจะเขียนไว้ล่างพยัญชนะต้นตัวที่ ๒ เช่น จุ พุ ฉุ พลุ เป็นต้น พยัญชนะที่อยู่ข้างหลังพยัญชนะต้น เรียกว่าตัวสะกด เช่น ยุง จุด อุ่น ตุ๋น หลุม หยุด คลุก ขลุ่ย เป็นต้น

คำประสมสระ เอะ?

คำประสมสระ (เ-ะ) เอะ เป็นสระเสียงสั้นประกอบด้วย เ- และ -ะ เ- เขียนไว้หน้าพยัญชนะต้น -ะ เขียนไว้หลังพยัญชนะต้น เช่น เตะ เละ สระ เ-ะ ที่มีตัวสะกดจะใช้รูป เ-็ (-็ เรียกว่าไม้ไต่คู้ เขียนไว้บนพยัญชนะต้น) เช่น เจ็ด เล็ง เล็บ เป็ด เห็ด เมล็ด เป็นต้น

คำประสมสระ แอะ?

สระ (แ-ะ) แอะ เป็นสระเสียงสั้น ประกอบด้วย แ- เขียนไว้หน้าพยัญชนะต้น และ -ะ เขียนไว้หลังพยัญชนะต้น เช่น แกะ แพะ และ แคระ แหยะ แขวะ เป็นต้น ถ้ามีตัวสะกด รูปสระ แ-ะ จะใช้รูปสระเป็น แ-็ (-็ เรียกว่า ไม้ไต่คู้ เขียนไว้บนพยัญชนะต้น) เช่น แข็ง ถ้ามีพยัญชนะต้น ๒ ตัว -็ (ไม้ไต่คู้) จะเขียนบนพยัญชนะต้นตัวที่ ๒ เช่น แกร็น

คำประสมสระ โอะ?

สระ (โ-ะ) โอะ เป็นสระเสียงสั้น ประกอบด้วย โ- และ -ะ เช่น โละ โปะ โต๊ะ เป็นต้น โ- เขียนไว้หน้าพยัญชนะต้น -ะ เขียนไว้หลังพยัญชนะต้น สระ โ-ะ เมื่อมีตัวสะกด รูปสระจะลดรูป เหลือแค่พยัญชนะต้นและตัวสะกดเท่านั้น เช่น จม ยก ส้ม พ้น ต้ม รถ ผม ธง เป็นต้น

คำประสมสระ เอาะ?

สระ (เ-าะ) เอาะ เป็นสระเสียงสั้น ประกอบด้วย เ- , -า และ -ะ เ- เขียนไว้หน้าพยัญชนะต้น -า และ -ะ เขียนไว้หลังพยัญชนะต้น เช่น เงาะ เกาะ เพาะ เจาะ เพราะ เหมาะ เป็นต้น

คำประสมสระ เออะ?

สระ (เ-อะ) เออะ เป็นสระเสียงสั้น ประกอบด้วย เ- , อ และ -ะ เ- เขียนไว้หน้าพยัญชนะต้น อ และ -ะ เขียนไว้หลังพยัญชนะต้น เช่น เลอะ เทอะ เหวอะ เขรอะ เป็นต้น คำประสมสระ เ-อะ เป็นคำที่ไม่มีตัวสะกด

คำประสมสระ อำ?

สระ (-ำ) เป็นสระเสียงสั้น เช่น ทำ จำ นำ ยำ พรำ คล้ำ หม่ำ เป็นต้น สระ -ำ เป็นคำที่ไม่มีตัวสะกด

คำประสมสระ ไอ (ไม้มลาย)?

สระ (ไ-) ไม้มลาย เป็นสระเสียงสั้น เขียนไว้หน้าพยัญชนะต้น เช่น ไป ไฟ ไถ ไข่ ไว ไกล ไหม้ ไหว ไหล เป็นต้น ถ้ามีตัวสะกด ตัวสะกดเขียนไว้หลังพยัญชนะต้น เช่น ไทย

คำประสมสระ ใอ (ไม้ม้วน)?

สระ (ใ-) ใอ เป็นสระเสียงสั้น เขียนไว้หนเาพยัญชนะต้น เช่น ใน ใจ ใบ ใด ใส่ ให้ ใหม่ ใกล้ ใหญ่ เป็นต้น คำในสระ ใ- มี ๒๐ คำ และเป็นคำที่ไม่มีตัวสะกด เช่น ใหญ่ ใหม่ ให้ สะใภ้ ใช้ ใฝ่ ใจ ใส่ ใหล ใคร ใคร่ ใบ ใส ใด ใน ใช่ ใต้ ใบ้ ใย ใกล้ เป็นต้น

คำประสมสระ เอา?

สระ (เ-า) เอา เป็นสระเสียงสั้น ประกอบด้วย เ- และ -า สระ เ- เขียนไว้หน้าพยัญชนะต้น และ สระ -า เขียนไว้หลังพยัญชนะต้น เช่น เตา เงา เรา เบา เอา เหา เหมา เหลา เปล่า เศร้า เป็นต้น สระ เ-า เป็นคำที่ไม่มีตัวสะกด

คำคล้องจอง?

คำคล้องจอง คือ คำที่มีสระเหมือนกัน ถ้ามีตัวสะกด ตัวสะกดจะอยู่ในมาตราเดียวกัน คำที่ไม่มีตัวสะกด จะมีเสียงสระเหมือนกัน เช่น ให้ - ได้, ใจ - ใน, ไอ - ไป เป็นต้น คำที่มีตัวสะกด จะมีเสียงสระเหมือนกัน และมีเสียงตัวสะกดเหมือนกัน (มาตราเดียวกัน) เช่น เด็ก - เล็ก, เจ็ด - เป็ด, ชิม - ริม, ช่างคิด - ติดตาม, ดูแล - แท้จริง, ยิ่งใหญ่- ใกล้ตัว เป็นต้น

คำควบกล้ำ?

คำควบกล้ำ มี ๒ ชนิด คือ ควบกล้ำแท้ และควบกล้ำไม่แท้ คำควบกล้ำแท้ คือ คำที่มีพยัญชนะต้น ๒ ตัว พยัญชนะต้นตัวที่ ๒ มี ร ล ว ควบกล้ำ เช่น พระ โปรด กราบ คลอง คลื่น กลอง ขวาน คว่ำ ความ เป็นต้น คำควบกล้ำไม่แท้ คือคำที่ ร เป็นพยัญชนะต้นตัวที่ ๒ แต่อ่านออกเสียงเฉพาะพยัญชนะต้นตัวแรก เช่น สร้อย จริง เศร้า สร้าง เสริม ส่วนเสียงพยัญชนะต้นตัวอื่น คือ ท ควบ ร ออกเสียงเป็น “ซ” ทราบ ทรง อินทรี ต้นไทร ทรุดโทรม เป็นต้น

การผันวรรณยุกต์?

การผันวรรณยุกต์ เป็นการออกเสียงที่เปลี่ยนเสียงไปตามพยัญชนะ และเสียงวรรณยุกต์ซึ่งบางคำมีรูปและเสียงวรรณยุกต์ไม่เหมือนกัน การผันวรณยุกต์ แบ่งเป็นอักษร ๓ หมู่ คือ อักษรสูง ผันวรรณยุกต์ได้ ๓ เสียง คือ เอก โท และจัตวา อักษรกลาง ผันวรรณยุกต์ได้ ๕ เสียง คือ สามัญ เอก โท ตรี จัตวา อักษรต่ำ ผันวรรณยุกต์ได้ ๓ เสียง คือ สามัญ โท ตรี

การแต่งประโยค?

การแต่งประโยค คือ คำ หรือ กลุ่มคำนำมาเรียงกันแล้วสามารถสื่อความหมายได้สมบูรณ์ทำให้รู้ว่า ใคร ทำอะไร ที่ไหน (ประกอบด้วย ประธาน คือ คน สัตว์ สิ่งของ กริยา คือ อาการแสดง เช่น กิน นอน นั่ง วิ่ง เป็นต้น ส่วน กรรม (จะมีหรือไม่มีก็ได้) ตัวอย่างประโยค น้องกินขนม ( น้อง -เป็นประธาน, กิน - เป็นกริยา, ขนม - เป็นกรรม) นกบิน นก - ประธาน, บิน -กริยา เป็นต้น

อักษรนำ?

อักษรนำ (ห นำ และ อ นำ ย) คือ คำที่มีพยัญชนะ 2 ตัวเรียงกันและร่วมอยู่ในสระตัวเดียวกัน พยัญชนะตัวแรก คือ ห นำ และ อ นำ ย จะออกเสียงร่วมสนิทเป็นพยางค์เดียว ส่วนเสียงวรรณยุกต์ของพยางค์จะผันวรรณยุกต์ตามเสียง ห หรือ อ นำ คำที่มี ห นำ เช่น ห นำ ง เช่น หงาย หงอน / ห นำ ย เช่น หยิบ หยด ห นำ ญ เช่น หญิง หญ้า / ห นำ ร เช่น หรู หรือ ห นำ น เช่น หนอน หนัง / ห นำ ล เช่น หลง หลาย ห นำ ม เช่น หมาก หมอน / ห นำ ว เช่น แหวน หวีด คำที่มี อ นำ ย มีใช้อยู่เพียง 4 คำ คือ อย่า อยู่ อย่าง อยาก

อักษร ๓ หมู่ (ไตรยางศ์)?

ไตรยางศ์ หรือ อักษรสามหมู่ คือระบบการจัดหมวดหมู่อักษรไทย (เฉพาะรูปพยัญชนะ) ตามลักษณะการผันวรรณยุกต์ ของพยัญชนะแต่ละหมวด เนื่องจากพยัญชนะไทยเมื่อกำกับด้วยวรรณยุกต์หนึ่งๆ แล้วจะมีเสียงวรรณยุกต์ที่แตกต่างกัน ไตรยางศ์มีการจัดหมวดหมู่เพื่อแบ่งพยัญชนะไทยออกเป็น ๓ ประเภท ดังนี้ * อักษรสูง มี 11 ตัว ได้แก่ ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห * อักษรกลาง มี 9 ตัว ได้แก่ ก จ ฎ ฏ ด ต บ ป อ * อักษรต่ำ มี 24 ตัว ได้แก่ ค ฅ ฆ ง ช ซ ฌ ญ ฑ ฒ ณ ท ธ น พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ฬ ฮ

สระ (โ-) โอเป็นสระเสียงยาว รูปสระ โอ จะเขียนไว้หน้าพยัญชนะต้นเท่านั้น เช่น โก  โบ  โ จ  โผ  โพด  โทษ  โหด  โสด  โปรด โกรธ  โบสถ์  โจทย์  เป็นต้น